Cannabis patiënt in Nederland anno 2026

Lieve lezers,

Ik omschrijf dit als een historisch verhaal, omdat we in ons land behoorlijk onder een steen liggen als het over cannabis gaat. Dat ik tegenover een levende wietplant stond is voor mij al een tijd geleden. Door omstandigheden heb ik veel te lang niet meer over het kweken van mijn medicatie geschreven, maar ik deel in deze blog graag wat foto’s van een van mijn laatste kweekjes: buiten in de kas. 

Schrijven kwam er een tijd niet van, iets met depressie en trauma. Ik moest ook even nadenken, want ik vind het belangrijk om realistisch neer te zetten hoe er in Nederland met je als cannabis patiënt omgegaan kan worden. Wat er kan gebeuren, hoe het nu achteraf met me gaat en welke impact dit binnen ons jonge gezin heeft.

Ik ga mijn kwetsbare kant laten zien. CannaTommy zonder filter.

Omdat het voor mij eigenlijk onmogelijk gemaakt is om nog te kweken schrijf ik dit verhaal ongecensureerd en vanuit mijn hart als cannabis patiënt. Ik ga jullie mijn kwetsbare kant laten zien, al vind ik het spannend, om een zo realistisch mogelijke inkijk te geven in mijn leven. CannaTommy zonder filter dus. Soms misschien met een wat rauw randje, maar zo gaat het leven ook, toch? ✌️

Lees verder onder de foto voor het hele verhaal...

Kas kweek

Een halfjaar na de inval

Het was een dag vol toeters en bellen: versterking, brandweer, netbeheerder, nog meer versterking en waarvoor? Hulpofficier van Justitie, rechter-commissaris en de afsluiter kwam van, zo voelt het voor mij, team Chaos & Destructie… Heb je mijn vorige blog waarin ik omschijf wat er gebeurde, nog niet gelezen? Hier vind je het verhaal met de politie-inval.

Wat een pareltjes zijn dat trouwens zeg. Ik doe hard mijn best om er empathie voor op te brengen, maar dat blijft lastig. Ik ben vroeger zelf gepest en probeer ieders struggles te begrijpen. Deze mensen zullen vast iets meegemaakt hebben waardoor ze zo geworden zijn, denk ik dan maar. Als je op zo’n manier uit de verf komt dat je, samen met je collega, zegt dat je zin hebt om de medicatie van een kwetsbare patiënt om te knippen? Ik ben blij dat mijn vrouw me op dat moment rustig heeft weten te houden. Toch vraag ik me af hoe je jezelf iedere morgen in de spiegel aankijkt. Er is zoveel moois wat je kunt doen op deze wereld en dit is wat je uitkiest?

Time flies when you’re having fun! Dat geldt echter ook als het kut gaat, heb ik gemerkt. Je zult het vast wel kennen: je hebt je blik ergens op. En dan opeens blijkt de cursus omgaan met teleurstellingen niet door te gaan. Niet meer dan menselijk toch? Alleen merk ik dat de grote proportie catch22 het voor mij momenteel erg lastig maakt om in balans te blijven.

NB De in dit verhaal genoemde ervaringen zijn persoonlijk en bedoeld voor bewustwording van medicinale cannabis patiënten. Niets in dit verhaal moet worden geïnterpreteerd als oproep tot strafbare activiteiten.

Hoe nu juridisch verder?

We vroegen verschillende advocaten om advies, een paar van de beste uit de sector. Het is een ontzettend gecompliceerde situatie. Uiteindelijk heeft een advocaat zich volledig ingelezen in de strafrechtelijke en medische situatie. Hij is door al het door ons verzamelde bewijs-materiaal gegaan, wat weken heeft geduurd. De conclusie is dat ik eigenlijk niks kan, omdat er mensen van het OM aanwezig waren op locatie. Klaarblijkelijk zijn deze mensen onschendbaar binnen ons land, en precies dat maakt dat ik geen zaak aan kan spannen.

Interne twijfels lieten mij aan ChatGPT de vraag stellen wat een rechtsstaat nou eigenlijk inhoudt? Hieronder het antwoord:

Een rechtsstaat is een land waarin de macht van de overheid is gebonden aan het recht. Dat betekent dat de overheid zich aan de wet moet houden en burgers worden beschermd tegen machtsmisbruik. Iedereen in Nederland moet zich aan de wet houden, ook de overheid zelf.

De uitwerking onderaan de streep

Dan nu wat er in mijn leven is veranderd en wat dit alles feitelijk voor mij inhoudt. Voor geld (ik heb een IVA omdat ik sinds 6 jaar afgekeurd ben) mag ik zo veel cannabis kopen als ik voor mijn gezondheid nodig heb. De overheid houdt daarvoor 10 grote kwekers nauwlettend in de gaten. Die leveren tegenwoordig cannabis voor recreatieve consumptie aan coffeeshops.

Het is voor mij een schamele troost, dat ik - voor zover mijn inkomen toereikend is - cannabis aan kan schaffen van goede kwaliteit: zonder schimmel, zonder gammastraling en keuze uit voldoende variëteit. Gekweekt door mensen met passie voor deze plant, wat duidelijk merkbaar is aan de therapeutische werking en het gebrek aan gezondheidsklachten (zoals bij medicinale cannabis van een niet nader te noemen merk wel het geval is). In mijn optiek is deze cannabis voor recreatief gebruik absoluut een beter medicijn dan wat er voor ons patiënten in 2026 via de apotheek te koop is onder de noemer medicinale cannabis.

Inmiddels kom ik steeds vaker in de coffeeshop, ik vertel je hoe dat komt...

Blij met de wietproef

Coffeeshop

Vroeger kwam ik bij uitzondering, zo af en toe, in een coffeeshop. Om wat nieuws uit te proberen, als mijn oogst mislukte of als ik te weinig voorraad had. Wegens kwaliteitsproblemen bij de cannabis op doktersrecept, ben ik de coffeeshop uiteindelijk maar als apotheek gaan zien. Daarnaast word ik er gelukkig ook niet zo vreemd aangekeken. Geen nummertje, maar als persoon en vriendelijk behandeld. Meestal staat er nog een lekker reggae muziekje op ook, waar ik goed mee resoneer.

De coffeeshop is mijn nieuwe apotheek geworden.

Participatie! 🇳🇱

Het is net maart. Maart participatiemaand. Als arbeidsongeschikte en patiënt word ik ermee doodgespamd via social media. Ik zou graag zoveel als mogelijk participeren, ook al wijk ik misschien af van de standaard. De ziekte die ik heb is vrij onbekend en heeft daardoor nog niet echt een verdienmodel weten te bemachtigen. Inmiddels sponsor ik de coffeeshop economie, lijkt me een betere investering! 💚✌️😂

Omdat effe erop uit gaan voor mij niet meer zo evident is plan ik elk coffeeshop uitje tot in detail. Voldoende energie vooraf reserveren en naderhand weer genoeg tijd om bij te komen. De rest van mijn week plan ik om zo’n bezoekje heen. Ik ga een tocht lopen die verder reikt dan goed voor me is. Wachten op een rolstoel kan lang duren via de gemeente. Ik ga het gevecht aan met vele prikkels en interacties. Ik heb een onveilig gevoel op straat met overal politie (het is in de stad) en met meer cannabis op zak dan volgens de regeltjes is toegestaan. De handhavers hebben eerder mijn medicatie afgenomen en toen mochten mijn woorden, verklaring en potje Bedrocan of recept er niet zijn. Net als een stukje respect, normen en waarden trouwens (althans, zo voel ik dat).

Door te weinig medicatie en teveel klachten moest afgelopen jaar de ambulance langskomen. Daarna ben ik mezelf minder weg gaan cijferen, maar het is met mijn mobiliteit en de huidige regelgeving erg lastig om aan voldoende medicatie te komen. Ik ben graag zoveel mogelijk autonoom, ook al ben ik nu afhankelijk van iemand in mijn omgeving die me naar de coffeeshop toe rijdt. Ik woon in een zero tolerance gebied zonder coffeeshops. Het is drie kwartier rijden naar de dichtsbijzijndste stad die meedoet aan het wietexperiment.

Kortom: het is een hele onderneming, waar ik de mensen om mij heen ook mee belast. Zo voel ik mezelf onder aan de streep meer afhankelijk en meer een patiënt, wat de laatste tijd flink aan mijn psyche knaagt. Het is in mijn optiek niet nodig zoals het nu gaat.

Onder de foto lees je hoe en waarom ik mijn roze zonnebril kwijt ben geraakt 😎

Tegenwoordig dus geen af-en-toe coffeeshopbezoekje omdat het kan, maar absolute noodzaak. Hoewel ik blij ben met het wietexperiment, gaat wat er nu voor nodig is om aan voldoende medicatie te komen compleet het doel voorbij. Ik zit op rantsoen en probeer me maar kalm te houden om zo wat minder medicatie te kunnen nemen.

Als ik uitzoom denk ik: waar gaat dit nou werkelijk over? Systeem laat patiënt niet bij zijn medicatie. Met het kweken van planten doe ik toch niemand iets kwaad?

Erdbeer (Seedstockers / CNNBS)

Geeft verantwoorden voor vrijheid vrijheid?

Ik voel me opnieuw genoodzaakt om duidelijk te omschrijven waarom het voor mij, en velen met mij, niet werkt zoals het volgens de regels moet. Gaat het niet zoals het moet, dan moet het maar weer zoals het gaat. Gelukkig groeit er altijd wel ergens cannabis, ook al lijkt het soms ver weg. Ik houd hoop en blijf de focus houden op het grotere plaatje. Op een dag ga ik weer zelfvoorzienend mijn eigen medicatie kweken. Of dat nou in ons eigenwijze kleine kikkerlandje is, bij de buren in Duitsland of misschien wel in Spanje. Ik blijf gewoon door ademen. Jammer is het wel, want door dit gedoe ben ik m’n roze zonnebril kwijt. Door alle shit is het op een gegeven moment lastig om dingen nog kinderlijk naïef (of met een korreltje zout) te bekijken.

Op een dag ga ik weer zelfvoorzienend mijn medicatie kweken.

Chronische pijn

Pijn is iets menselijks en laat je ook wel ergens voelen dat je leeft. Ik leef met pijn en de mijne is eigenlijk nooit helemaal weg. In het verleden is dat een intense frustratie geweest. Ik heb alle opties overwogen die effectief konden zijn in het stoppen van de pijn. Dat verdriet gaat zo diep, tot in de wortels van mijn bestaan.

Inmiddels mag alle pijn er zijn, hoe kut dan ook. Ik wil dolgraag leven tot mijn lichaam daar zelf klaar mee is, maar ik begon mezelf bijna af te vragen of er wel ruimte is voor CannaTommy. Inmiddels ben ik hierdoor als persoon misschien ietwat verhard, maar ik laat mijn levenslust zeker niet meer af hangen van kromme regels die ik in mijn eentje toch niet rechtgebreid krijg.

Ik ben absoluut geen persoon die bewust de regels aan zijn laars lapt, maar in mijn situatie kan ik me helaas ontzettend moeilijk aan bepaalde regels houden. Meten met twee maten zit vol onrecht. En daar heb ik moeite mee, met oneerlijkheid.

Wil je weten wat cannabis voor mij betekent? Lees dan verder...

Een stevige dosering paddo's, met de juiste setting en intentie, doet wonderen 🪄

Recht op toegang tot medicatie

Niet alleen de acceptatie van mijn pijn komt uit een plant, de plant helpt mij uit ongekende dieptes. Cannabis is niet voor niets mijn medicatie, want het helpt tegen:

• Chronische pijn

• Slapeloosheid

• Geen eetlust

• Duizeligheid

• Mentale uitdagingen

Als bijwerking ervaar ik gelukkige gevoelens, wat gelukkig erkend wordt in de officiële bijsluiter van de overheid 💚

Doordat pijn je fysiek uit kan putten en mentaal gek kan maken is het de cannabisplant die mij in het hier en nu in balans houdt. Ik weet niet of ik nog ik zou zijn zonder cannabis. Cannabis en ik zijn in symbiose. We hebben zo’n ontzettend sterke onafscheidelijke band, cannabis hoort bij mij. Wat dat betreft bestaat er verder geen discussie meer of ik wel of niet planten zou mogen kweken.

Cannabis en ik zijn in symbiose.

Mensen, denk even na waar we het over hebben. Ik moet me als mens verantwoorden waarom ik iets doe wat moeder natuur al meer dan 300 miljoen jaar vanzelf doet: het ontkiemen van zaadjes. Ik vind het gewoon een fascinerend proces, hou alsjeblieft op om mij daardoor als crimineel te framen.

Baas over eigen lichaam?

Ondertussen doen we gewoon alsof ik de baas ben over mijn eigen lichaam. Als ik besluit dat ik toch liever een meisje zou willen worden dan is dat geen enkel probleem, maar wat ik inadem wordt voor mij bepaald.

Als je kijkt hoeveel tijd we door te brengen hebben in het lichaam wat we gekregen hebben, dan verkies ik creperen - met enigszins comfort - absoluut boven helemaal kapotgaan, zonder de pijnmedicatie die mijn leven inkleurt.

Cannabis op doktersrecept

Misschien denk je nu: kun je dan geen medicinale cannabis op recept bij de apotheek krijgen? Of: krijg je dat niet vergoed dan? Medicinale cannabis in Nederland wordt sinds 2017 niet meer vergoed. Het verkrijgen in de apotheek kan. Ik neem mijn recept echter al een tijd niet meer af wegens kwaliteitsproblemen en omdat ik me als patiënt daarin niet gehoord of serieus genomen voel.

Een tijdje terug heb ik (per ongeluk) een steekproef gedaan, waarbij ik tegen problemen in de kwaliteit aanliep. Ik nam mijn medicatie twee keer af binnen een periode van ongeveer twee jaar. Alleen uit noodzaak om het samen met een Schengenverklaring veilig mee te kunnen nemen op vliegvakantie. Hier kun je daar meer over lezen, in een verslag van begin 2023.

Daarna werd ik, samen met de mannen van CNNBS, in het Hoge Noorden uitgenodigd bij de firma waar het over ging. Omdat ik onder een alias schrijf leek het me wat minder handig om met mijn persoonlijke legitimatie in te tekenen bij een officiële overheidsinstantie. Daarom ben ik niet mee geweest.

Patiënten worden al veel te lang niet gehoord. Ik wilde graag anoniem blijven, maar wel het eerlijke ongecensureerde verhaal delen. Het doel was om anderen ook te behoeden voor gezondheidsrisico’s. CannaTommy was dus helaas niet van de partij maar de founding fathers van CNNBS (Joop & Sanne) hebben hier een verslaglegging van hun bezoek aan dit bedrijf gepubliceerd.

Medicinale cannabis uit de apotheek 🎁 + een verrassing onder het label ☢️

Bevindingen

Tot op de dag van vandaag heb ik nog steeds het gevoel dat ik niet serieus genomen word. Mijn zorgen om de volksgezondheid hebben enkel boosheid veroorzaakt bij de directie. Destijds accepteerde ik mijn verlies door mijn dure medicatie (aka beschimmelde cannabis) - na aandringen - terug te sturen naar waar het vandaan kwam. Vervangende medicatie hoefde ik niet, wegens de bekende issues. Inmiddels is mijn teleurstelling zo groot gegroeid dat ik dit medicijn helemaal niet meer tot me neem.

Ethische implicaties en onderdrukking van informatie

Ik kwam op deze website een artikel tegen dat de gammastraling waarmee medicinale cannabis behandeld wordt een serieus probleem zou kunnen zijn voor de volksgezondheid.

Ik ben hier ontzettend van geschrokken, helemaal omdat het pas zichtbaar wordt op je potje nadat je de sticker van de apotheek eraf peutert. Iets wat ik normaal niet doe, omdat ik juist een potje met sticker bij me draag om aan te kunnen tonen dat ik medicinaal patiënt ben. Ik ging de potjes anoniem retourneren, vandaar dat ik erachter ben gekomen.

In mijn optiek is dit misleidend. Als ik duidelijk op een product zie staan dat dit bestraald is middels gammastraling kan ik me daar even in verdiepen en zou ik een weloverwogen keuze kunnen maken. Overwegen of ik via mijn medicatie ook radiolytische bijproducten wens te inhaleren, met alle risico’s van dien.

In het buitenland is recent dit shockerende onderzoek (oktober 2025) uitgekomen, waaruit blijkt dat gammastraling lang niet alle schimmelsporen of mycotoxines volledig verwijdert en daarmee een risico kan vormen voor kwetsbare patiënten.

Nu ik lees wat de mogelijke gezondheidsrisico’s zijn schrik ik ervan hoeveel potjes B. Flos ik geconsumeerd heb. Het heeft mijn vertrouwen in deze firma volledig beschadigd. Industrieën die betrokken zijn bij medische behandeling hebben de verplichting om schade aan patiënten te voorkomen. Onder aan de streep vind ik het vooral erg verdrietig. Voor een leek lijkt het misschien alsof dit soort bedrijven hun best doen, maar het beeld naar buiten is vaak op basis van zelf gefinancierd onderzoek. Niks meer dus dan een slager die zijn eigen vlees keurt 🥩

Ik schrik ervan hoeveel potjes B. Flos ik geconsumeerd heb. Industrieën die betrokken zijn bij medische behandeling hebben de verplichting om schade te voorkomen.

Steekproef afgerond

Aan het einde van 2024 heb ik nogmaals mijn bevindingen gedeeld. Korte samenvatting: de kwaliteit bleef inderdaad gelijk, maar de prijs werd steeds een stukje duurder. Ik trof nog steeds schimmel aan. Dus dát is wat de directie eerder aan me duidelijk probeerde te maken: een medicijn is altijd gelijk qua kwaliteit.

Deze manier van omgaan met elkaar geeft mij als simpele sterveling een flinke error in mijn hoofd op de afdeling Moreel Kompas & Respect. Gelukkig stelt karma me altijd weer gerust 🍀 🕉️

Zou er ook zo met je omgegaan worden als je als patiënt schimmel of verontreiniging aantreft in je drogisterijspul? Paracetamol, Ibuprofen, Oxycodon, Fentanyl, anti-depressiva of benzodiazepines bijvoorbeeld? Ik heb geen idee, deze farmaceutische middelen lijken een andere status dan cannabis te hebben. Ik neem ze niet, omdat het voor mij niet of helemaal verkeerd werkt.

Er zijn farmaceutische middelen die een andere status dan cannabis lijken te hebben. Wat als je verontreiniging aantreft in je paracetamol?

Afwachten geeft hoop

Volgens mij is er inmiddels wel nieuws: er is mij ter oren gekomen dat Bedrocan haar monopoliepositie verliest en dat het na dit jaar mogelijk wordt om via de apotheek ook medicinale cannabis van andere kwekers te kopen. Ik hoop dat er net als in Duitsland transparantie komt en dat je als patiënt ook bewust kunt kiezen voor cannabis die niet bestraald is. Ik vind het spijtig om te horen dat de huidige voorraad van Bedrocan ingevroren wordt zodat de Nederlandse patiënten in 2026 nog steeds alleen deze cannabis via de apotheek kunnen krijgen. Er is een lange adem voor nodig, maar volgens mij is er verandering in zicht, ergens in de verte 😛

Acceptatie groeit met de jaren

Ik zou heel graag accepteren wat het leven voor mij inhoudt. Als je chronisch ziek bent groeit de acceptatie meestal met de jaren. Van vechten tegen mijn chronische bindweefselziekte ging ik naar leven met een ziekte, in plaats van mijzelf de zieke te voelen.

Ik worstel ermee dat de medicatie die me in balans houdt er niet meer mag zijn en daarmee voor mijn gevoel ik als persoon ook niet. Het knaagt aan mijn gevoel van eigenwaarde.

Gelukkig heb ik een wekelijkse portie wietboter. Zelf maken?

En hoe nu verder?

Nu staat alles onder spanning. Leven, relatie, woonplaats, toekomst, mobiliteit. Een plekje op de wereld om gewoon te mogen zijn met wat mij helpt. Ik probeer de rust in mijn lichaam en hoofd te houden. Dat is moeilijk, want de ziekte die ik heb heeft een onvoorspelbaar karakter. Met weinig pijnstilling voorhanden gaat alles veel pijn doen en ga ik vanzelf dingen laten. Als mijn pijn door het dak gaat ben ik blij dat ik kratom heb als alternatief. De lezers die mijn verhalen op CNNBS.nl kennen zullen mijn haat-liefde verhouding met deze plant misschien wel kennen.

De haat-liefdeverhouding met deze plant heeft een lange geschiedenis.

Aan de ene kant frustreert het mijn gevoel voor rechtvaardigheid, aan de andere kant geeft het rust dat er geen rechtszaak komt. We hebben al twee stressvolle rechtszaken lopen, meer kon ik er niet bij hebben. In de coffeeshop is dus cannabis van goede kwaliteit te krijgen, maar met een behoorlijk prijskaartje. Naast advocaatkosten zit ik nu maandelijks op € 800 - 1000 aan medicatie. Desondanks zit ik daarmee op een flink rantsoen. Mijn doktersdosering per dag is 10 gram en ik haal de 5 net. Ik combineer het met meer kratom. Dat wil ik eigenlijk al jaren afbouwen naar niet meer elke dag, maarja… Daar is eerst voldoende cannabis voor nodig. Dat komt weer op een dag.

Hier is de slogan geworden: gewoon blijven ademen. Vergankelijkheid heeft ook wat moois, hoe dan ook zal shit ooit veranderen! 🍀

Peace,

CannaTommy ✌️

Mocht je naar aanleiding van dit verhaal tips hebben, met hetzelfde bijltje gehakt hebben of contact met me zoeken. Lees dan nog even verder.

🍀 Deel je ervaring als cannabis patiënt in Nederland

Wil je jouw eigen ervaring delen? Dat kan! Of je nu wil praten over (medicinale) cannabis of andere plantmedicatie, een tip wil geven voor de community of gewoon je verhaal kwijt wilt: je kunt reageren via de opmerkingen onder deze blog. Liever persoonlijk contact? Stuur me dan een bericht. 

Neem ook eens een kijkje op deze pagina, voor interessante bedrijven en websites die dezelfde boodschap uitdragen.